Kantoren verbruiken 123 kWh per vierkante meter, Paris Proof vraagt er 70

Paris Proof is de norm die aangeeft hoeveel energie een gebouw mag gebruiken om binnen de klimaatafspraken te passen. Het interessante is niet de norm zelf maar het gat ertussen en de werkelijkheid, en wie dat gat wel en niet dicht.

Het getal

123 kWh/m²

is het gemiddelde werkelijke verbruik van deelnemende kantoren, tegenover een Paris Proof-norm van ongeveer 70 kWh per vierkante meter

Een reductie van 123 naar 70 is bijna tweederde eraf. Dat haalt u niet met één maatregel, en ook niet met alleen isoleren of alleen een warmtepomp.

Belangrijk om te begrijpen: dit gaat over werkelijk verbruik, niet over een theoretische berekening zoals bij het energielabel. Dat verschil is de kern van waarom Paris Proof en WEii bestaan. Een gebouw kan op papier goed scoren en in de praktijk fors meer gebruiken, bijvoorbeeld doordat de installatie niet goed staat ingeregeld of doordat het gebruik anders is dan aangenomen.

Het detail dat opvalt

In dezelfde meting gingen eindgebruikers er ruim zes procent op achteruit terwijl toeleveranciers ruim vijftig procent verbeterden.

Dat vraagt om een verklaring. Toeleveranciers hebben over het algemeen minder gebouwen, meer technische kennis in huis en een direct commercieel belang bij het verhaal. Eindgebruikers hebben grotere en gemengde portefeuilles, minder technische capaciteit en concurrerende prioriteiten.

Maar er speelt waarschijnlijk iets fundamentelers: verbeteren is niet hetzelfde als verbeterd blijven. Een gebouw dat na een ingreep goed presteert, kan binnen een jaar terugzakken doordat instellingen verschuiven, gebruik verandert of onderhoud iets terugzet. Zonder continue meting merkt niemand dat.

Waarom het gat zo groot is

Het verschil tussen 123 en 70 bestaat uit drie lagen, en ze vragen elk iets anders.

De schil. Isolatie, glas, kierdichting. Duur, ingrijpend, en bij huurpanden vaak niet aan u.

De installatie. Rendement van opwekking, distributieverliezen, regeling. Middelgrote investeringen met een redelijke terugverdientijd.

Het gebruik en de inregeling. Wanneer draait wat, op welke setpoints, hoe lang, en klopt dat met wanneer het gebouw wordt gebruikt. Deze laag kost het minst en wordt het vaakst overgeslagen.

Het lastige is dat de derde laag onzichtbaar is zonder meting. Een gebouw dat 's nachts doorstookt of dat verwarmt en koelt tegelijk, ziet er van buiten precies hetzelfde uit als een gebouw dat dat niet doet.

Waar de markt staat

WEii, de eenheid waarin werkelijk energiegebruik wordt uitgedrukt, dekt inmiddels ongeveer zeventien procent van het totale Nederlandse utiliteitsgebouwoppervlak. Honderdvijfentwintig organisaties met een Paris Proof-commitment beheren samen ruim negenhonderd kantoren, goed voor 5,7 miljoen vierkante meter.

Dat is aanzienlijk, en tegelijk betekent het dat ruim tachtig procent van het utiliteitsoppervlak niet op werkelijk verbruik stuurt.

De DGBC constateerde in september 2025 dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat Nederland het klimaatdoel voor 2030 haalt, en dat de gebouwde omgeving slechter presteert dan geraamd.

Wat u er nu mee kunt

Begin met vaststellen waar u staat. Werkelijk verbruik per gebouw, gedeeld door de gebruiksoppervlakte volgens NEN 2580, geeft uw eigen kilowattuur per vierkante meter. Dat is een getal dat u kunt vergelijken met de norm en met uw eigen andere panden.

Kijk daarna eerst naar de derde laag. Die kost het minst, is het snelst zichtbaar, en is bovendien de enige laag die weer wegzakt als u er niet naar blijft kijken.